«نقاشی مدرن یا نقاشی مدرنیسم» به آثار نقاشی اواخر قرن نوزدهم و اوایل تا اواسط قرن بیستم اشاره دارد. آثاری که در این دوره  زمانی تولید شده‌اند، علاقه‌ی هنرمندان به تفکر و تفسیر را نشان می‌دهد. دوره‌ی مدرن تاریخ هنر شاهد از بین رفتن محدودیت‌های سنتی بود؛ هم از نظر شکل (ظاهر هنر) و هم از نظر محتوا (موضوع). این اتفاق در همه شاخه‌های هنری رخ داد و نقاشی نیز راه را در پیش گرفت. در حقیقت، نقاشان از زمان پایان دوران باستان، نوآوری‌های زیبایی شناختی را در اروپا به عهده داشتند. مهم‌ترین نوآوری در شکل، این بود که روش‌های نقاشی دگرگون شد و به پیدایش هنر انتزاعی منجر شد. از نظر محتوا، بر خلاف مضامین سنتی بلند (کتاب مقدس، اساطیری، تاریخی) که در نقاشی سنتی وجود دارند، نقاشی دوره مدرن دارای صحنه‌های معمولی و روزمره است.

تفاوت های نقاشی سنتی با نقاشی سبک مدرن

نقاشی  مدرن یا همان معاصر نشان دهنده هنر اخیر یا فعلی است، در حالی که نقاشی  سنتی نشان دهنده فرهنگ تاریخی، مهارت ها و دانش و هنر گذشته است.

نقاشی  مدرنیسم، نقاشی امروزی است. این نقاشی در مورد ایده ها و چیزهایی است که  صرفا مربوط به زیبایی شناختی است (یعنی ظاهر کار). به زبان ساده، این شکل  نقاشی نشانگر مدرنیسم است.

معاصر به معنای ادامه است؛ یعنی این فرم  نقاشی نشان دهنده ی طول عمر است. حالتی از نقاشی است که از دهه ۱۹۷۰ میلادی  به کار می رود. نقاشی مدرن، مسائل خاص مربوط به موضوعات مدرن را نشان داده  و آن را انعکاس می دهند؛ که این موضوعات، مربوط به جامعه و ایده های جدید  است. جوامع، مؤسسات و گالری هایی وجود دارند که هنرهای معاصر در آن ها  شکوفا می شوند و به کار می روند. این شکل از هنر، نمایانگر مباحث مفهومی  رایج در جامعه و تأثیر آن بر فرد است. اصولا، هنرمندان معاصر، موضوعات و  ایده های نوسازی شده توسط افکار خود را به شکلی خلاقانه ترسیم می کنند.  برخی از موضوعاتی که در نقاشی مدرن مورد تأکید قرار گرفته اند شامل  فمینیسم، چندفرهنگی، جهانی سازی، مهندسی زیست و آگاهی از بیماری ایدز و…  است.

نقاشی سنتی نوعی نقاشی است که جزئی از هر فرهنگ، مهارت و دانش  گروه یا نسلی از مردم است. به طور کلی، این افراد یا گروه ها متعلق به  دوران تاریخی و زمان ها هستند. نقاشی سنتی نشانگر شکل هنری نسل های قبل،  سبک زندگی، افکار و اعتقاد آن ها است. هنرمندان هنرهای سنتی سعی نمی کنند  به ایده ها یا دیدگاه های مادی گرایی توجه کنند؛ بلکه به کاربرد و مفهوم  استفاده از آن ها به شکلی خلاقانه توجه می کنند. آن ها به صورت گروهی کار  می کنند و به یک جامعه خاص تعلق دارند. به همین دلیل این امکان وجود دارد  که آن ها فرهنگ و فرم کارهای خود را نمایان کنند. این شکل از نقاشی، به  ویژه بر مفهوم خلاقیت تأکید دارد. کار هنرمندان سنتی ریشه در اعماق گذشته  دارد. چیزی که در گذشته خلق شده و تحت تأثیر تکنولوژی است. حساسیت های  زیبایی شناختی که هنر سنتی را ارزیابی می کند، توسط جامعه ی آن ها تعریف  می شود. همچنین تحت تأثیر عواملی مانند مهاجرت یا رسانه های جمعی قرار  می گیرد. 

انواع جدید نقاشی

هنرمندان مدرن اولین کسانی بودند که انواع جدید و متفاوتی از نقاشی را نظیر نقاشی کولاژ خلق کردند.

استفاده از مواد جدید

خلق  نقاشی مدرنیسم باعث شد تا هنرمندان از مواد جدیدی در آثار خود استفاده  کنند. آن ها اشیایی مانند قطعات روزنامه و موارد دیگر بر روی بوم های خود  می چسباندند.

استفاده ی رسا از رنگ

برخی سبک های نقاشی مدرن مانند فاویسم، اکسپرسیونیسم و نقاشی زمینه رنگی، اولین روش عمده بهره برداری از رنگ بودند.

تکنیک های جدید

تکنیک های  جدیدی توسط هنرمند پوستر، Jules Cheret، اختراع شد. طراحی اتوماتیک توسط  نقاشان سورئالیست، همانند Frottage و Decalcomania ساخته شد. نقاشان Gesturalist نقاشی اکشن را اختراع کردند. سایر سبک ها و مکتب های هنر مدرن،  تکنیک های جدید نقاشی معرفی کردند که عبارتند از: نئو امپرسیونیسم،  مکشیاولی، مصنوعی، کلونیزنیسم، ژستورالیسم، تاکیسم، هنر سینتیک، نئو دادا و  Op-Art.


ما را در آپارات دنبال کنید